പ്രശാന്ത് മിത്രന്റെ ‘ഉമാനാട് വേണാട്’ വേണാടിന്റെ ചരിത്രം പുനർവായിക്കപ്പെടുന്നു

സുനിൽ ദത്ത് സുകുമാരന്റെ നിരീക്ഷണത്തിൽ, സി.വി. രാമൻപിള്ളയെപ്പോലുള്ള മുൻഗാമികൾ അനുഭവിച്ച ഭരണകൂട പരിമിതികളില്ലാതെ, അധികാരത്തിന്റെ ഹിംസാത്മകതയെയും മാനുഷിക ദൗർബല്യങ്ങളെയും തുറന്നുകാട്ടാൻ ഈ നോവലിന് സാധിക്കുന്നുണ്ട്.

ഏതൊരു ദേശത്തിനും അതിന്റെ മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ലിഖിതവും അലിഖിതവുമായ ചരിത്രത്തിന്റെ വേരുകളുണ്ട്. ആ വേരുകൾക്കിടയിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട സത്യങ്ങളും, തലമുറകളിൽ നിന്ന് തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറിവന്ന കേട്ടറിവുകളും, കാലത്തിന്റെ തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിൽ മറഞ്ഞുപോയ അസംഖ്യം ഉപകഥകളും ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടാകും. വായനക്കാരൻ ഇതുവരെ കേൾക്കാത്ത അത്തരം അജ്ഞാത കഥകളെ കണ്ടെത്തി, അവയെ സർഗ്ഗാത്മകമായി കോർത്തിണക്കുന്നതിലാണ് ഒരു ചരിത്ര നോവലിന്റെ സാർത്ഥകമായ വിജയം കുടികൊള്ളുന്നത്.

അധികാരത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകൾക്കപ്പുറം: ചരിത്രരചനയിലെ ജനാധിപത്യ കരുത്ത്

സി.വി. രാമൻപിള്ളയുടെ ചരിത്ര നോവലുകൾ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഇതിഹാസങ്ങളായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവ പിറന്നത് പരമാധികാര രാജത്വത്തിന്റെ തണലിലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, രാജകൊട്ടാരങ്ങളുടെ അന്തസ്സും പവിത്രതയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടി വന്ന സി.വി.ക്ക്, അധികാരത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലെ ചില സത്യങ്ങൾ മൂടിവെക്കേണ്ടി വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൂലികയ്ക്ക് രാജത്വത്തിന്റെ പരിമിതികൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ‘നിയന്ത്രിതമായ സത്യങ്ങൾ’ മാത്രമേ വിളിച്ചുപറയാൻ സാധിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.

എന്നാൽ, കാലം മാറി. ഇന്ന് നാം ജീവിക്കുന്നത് സ്വതന്ത്ര പരമാധികാര ജനാധിപത്യ ഇന്ത്യയിലാണ്. സി.വി. എഴുതിയ അതേ മണ്ണിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പ്രശാന്ത് മിത്രൻ ‘ഉമാനാട് വേണാട്’ രചിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ അധികാരത്തിന്റെ ഭീഷണികളോ രാജവംശത്തിന്റെ വിലക്കുകളോ ഇല്ല. ഇവിടെ എഴുത്തുകാരൻ ‘സർവ്വതന്ത്ര സ്വതന്ത്രനാകുന്നു’.

ചരിത്രത്തിലെ ഏത് പാത്രത്തെയും വിചാരണ ചെയ്യാനും, ഏത് അധികാര സ്വരൂപത്തെയും മനുഷ്യസഹജമായ ദൗർബല്യങ്ങളോടെ ആവിഷ്കരിക്കാനും ഇന്നത്തെ എഴുത്തുകാരന് സാധിക്കുന്നു. രാജാവിനെയോ റാണിയെയോ വെറും മനുഷ്യരായി കാണാനും, അവരുടെ ഉപജാപങ്ങളും പിഴവുകളും നിർഭയം രേഖപ്പെടുത്താനും കഴിയുന്ന ഈ ‘ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യം’ തന്നെയാണ് ‘ഉമാനാട് വേണാട്’ എന്ന നോവലിനെ ഒരു ആധുനിക ചരിത്ര വിസ്മയമാക്കുന്നത്. മുൻഗാമികൾക്ക് അപ്രാപ്യമായിരുന്ന ആ സത്യസന്ധതയാണ് ഈ കൃതിയുടെ അന്തസ്സത്ത.

സി.വി.യിൽ നിന്ന് മിത്രനിലേക്ക്: ചരിത്രരചനയുടെ ഉടച്ചുവാർക്കൽ

സി.വി. രാമൻപിള്ളയുടെ വിഖ്യാത നോവലുകളും പ്രശാന്ത് മിത്രന്റെ ‘ഉമാനാട് വേണാടും’ ഒരേ ഭൂമികയുടെ—വേണാടിന്റെ—ചരിത്രത്തെയാണ് ആധാരമാക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ചരിത്രത്തോടുള്ള ഇവരുടെ സമീപനത്തിൽ പ്രകടമായ ഒരു വിപ്ലവകരമായ മാറ്റമുണ്ട്. സി.വി.യുടെ കൃതികളിൽ രാജാധികാരം ഒരു ദിവ്യപരിവേഷത്തോടെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അവിടെ ഭരണാധികാരികളുടെ മഹത്വവും അപ്രമാദിത്വവും ഊട്ടിയുറപ്പിക്കാൻ എഴുത്തുകാരൻ ബാധ്യസ്ഥനായിരുന്നു.

എന്നാൽ, ‘ഉമാനാട് വേണാട്’ എന്ന നോവലിൽ നാം കാണുന്നത് നിർഭയമായ ചരിത്രവിചാരണയാണ്. ഇവിടെ ഭരണാധികാരികൾ കേവലം ബിംബങ്ങളല്ല, മറിച്ച് രക്തവും മാംസവുമുള്ള സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്. രാജാവിന്റെയോ റാണിയുടെയോ വിശുദ്ധി പ്രഘോഷിക്കുന്നതിന് പകരം, അവരുടെ മാനുഷികമായ പരിമിതികളെയും കൊട്ടാരക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ നടന്ന നിഗൂഢമായ ഉപജാപങ്ങളെയും നോവലിസ്റ്റ് ഒട്ടും മറയില്ലാതെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു.

അധികാരത്തിന്റെ ശോഭയേക്കാൾ അതിന്റെ പിന്നിലെ കറുത്ത പാടുകൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു എന്നതാണ് ഈ നോവലിന്റെ വിസ്മയകരമായ സവിശേഷത. ചരിത്രത്തെ ഒരു സ്തുതിപാഠമായല്ല, മറിച്ച് എല്ലാ വൈകല്യങ്ങളോടും കൂടി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ദർപ്പണമായാണ് പ്രശാന്ത് മിത്രൻ ഇവിടെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. ഈ സുതാര്യതയാണ് ‘ഉമാനാട് വേണാടിനെ’ ഒരു യഥാർത്ഥ ആധുനിക ചരിത്ര നോവലാക്കി മാറ്റുന്നത്.

ഉമയമ്മറാണി: ചരിത്രത്തിന്റെ പെൺകരുത്തും വേണാടിന്റെ അതിജീവനവും

വേണാടിന്റെ ചരിത്രവീഥികളിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ച ഭരണാധികാരി ആരെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ചരിത്രം നൽകുന്ന ഒരേയൊരു ഉത്തരം ഉമയമ്മറാണി എന്നാണ്. പിൽക്കാലത്ത് ശ്രീചിത്തിര തിരുനാളിന്റെ ഭരണകാലത്ത് റീജന്റായിരുന്ന സേതു ലക്ഷ്മി ഭായിയെപ്പോലെ പ്രഗത്ഭരായ വനിതകൾ ഭരണചക്രം തിരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഭാരത ചരിത്രത്തിലെതന്നെ രണ്ടാമത്തെ സ്ത്രീ ഭരണാധികാരി എന്ന പദവി ഉമയമ്മറാണിക്കുള്ളതാണ്. അവരുടെ അസാധാരണമായ ജീവിതമാണ് ‘ഉമാനാട് വേണാട്’ എന്ന നോവലിന്റെ പ്രാണവായു.

എന്നാൽ, പ്രശാന്ത് മിത്രൻ ഈ കൃതിയിലൂടെ ഉമയമ്മറാണിയുടെ കേവലമൊരു ജീവചരിത്രമല്ല രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വേണാടിന്റെ ഭരണപരവും രാഷ്ട്രീയവും സൈനികവും അധികാരപരവുമായ സർവ്വ തലങ്ങളെയും ആവാഹിച്ചെടുക്കുന്ന ഒരു വിപുലമായ ക്യാൻവാസാണ് അദ്ദേഹം വായനക്കാർക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നിടുന്നത്. വ്യക്തിയേക്കാൾ ഉപരിയായി, ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങളെയും അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളിലെ ചതുരംഗക്കളികളെയും ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന സമഗ്രമായ ഒരു ചരിത്രരേഖയായി ഈ നോവൽ മാറുന്നു.

വേണാടിന്റെ ചതുരംഗം: അധികാരവും ആത്മബലിയും

ആദിത്യവർമ്മയുടെ വിയോഗത്തോടെ ശൂന്യമായ സിംഹാസനവും, കിരീടാവകാശിയായ രവിവർമ്മയുടെ പ്രായക്കുറവും വേണാടിനെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. ഈ സന്ദർഭത്തിലാണ് രാജപ്രതിനിധിയായി ഉമയമ്മറാണി അധികാരമേൽക്കുന്നത്. നോവലിന്റെ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളെയും കണ്ണിചേർക്കുന്ന ഏക ബിന്ദു റാണിയുടെ അചഞ്ചലമായ സാന്നിധ്യമാണ്. എന്നാൽ, റാണിയുടെ ജീവിതത്തിലെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ഘട്ടങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് അവരോടൊപ്പം നിന്ന രണ്ടു നായകന്മാരാണ്.

നോവലിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ റാണിയുടെ നിഴലായി, വിശ്വസ്തനായ അംഗരക്ഷകനായി ഇരവിപിള്ള നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ രണ്ടാം പകുതിയിൽ, വടക്കൻ മലബാറിലെ പുറക്കിഴാർ നാട്ടിൽ നിന്നും വേണാടിന്റെ മണ്ണിലെത്തി, പിൽക്കാലത്ത് അവിടുത്തെ വീരനായകനായി മാറിയ കോട്ടയം കേരളവർമ്മ നായകസ്ഥാനം അലങ്കരിക്കുന്നു. അതിശയിപ്പിക്കുന്ന പൗരുഷവും പാണ്ഡിത്യവും ആയോധനകലയിലെ മികവും കേരളവർമ്മയെ ഒരു അതുല്യ പ്രതിഭയായി ഉയർത്തുന്നു.

അധികാരത്തിന്റെ ഹിംസാത്മകമായ മുഖം നോവൽ അനാവരണം ചെയ്യുന്നത് റാണിയും കേരളവർമ്മയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തകർച്ചയിലൂടെയാണ്. റാണിയുടെ ഹൃദയത്തോട് ചേർന്നുനിന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നിട്ടും, നിലവിലുള്ള രാജാവിനെ പുറത്താക്കി അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള മോഹം കേരളവർമ്മയിൽ ഉദിക്കുമ്പോൾ റാണിക്ക് കടുത്ത തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടി വരുന്നു. തന്റെ ജീവന്റെ പകുതിയായ കേരളവർമ്മയെ, കുലമഹിമയ്ക്കും സിംഹാസനത്തിന്റെ ഭദ്രതയ്ക്കും വേണ്ടി അവർക്ക് ബലികൊടുക്കേണ്ടി വന്നു.

“രക്തബന്ധങ്ങളെക്കാളും പ്രണയത്തെക്കാളും മീതെ അധികാരത്തിന്റെ ഹിംസാ സ്വഭാവം വളരുന്ന കാഴ്ച്ചയാണിത്. കാലാതീതമായ അധികാരമോഹത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ ദുരന്തപര്യവസാനമായി ഇതിനെ കാണാം.”

രണ്ടു നായകന്മാരും മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുകയും, ഒടുവിൽ ഉമയമ്മറാണി മരണാസന്നയായി മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതോടെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന് തിരശ്ശീല വീഴുന്നു.

നിലാവിൽ വിറയ്ക്കുന്ന വാൾ: മനസ്സാക്ഷിയുടെ വിചാരണ

കോട്ടയം കേരളവർമ്മയുടെ അന്ത്യം ഈ നോവലിനെ ഒരു സാധാരണ ചരിത്രാഖ്യാനത്തിൽ നിന്നും ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു ട്രാജഡിയിലേക്ക് (Tragedy) പരിവർത്തിപ്പിക്കുന്നു. പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ആഴം കൊണ്ടും, ആയോധനവീര്യം കൊണ്ടും, അജയ്യമായ യുദ്ധതന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ടും വേണാടിന്റെ സംരക്ഷകനായി മാറിയ കേരളവർമ്മയെ റാണിക്ക് ഇല്ലാതാക്കേണ്ടി വരുന്നത് സ്വയം മുറിച്ചുമാറ്റുന്ന വേദനയോടെയാണ്. തന്റെ കുലപരമ്പരയുടെയും സിംഹാസനത്തിന്റെയും സുരക്ഷിതത്വത്തിനായി ആ കൊലപാതകം അതീവരഹസ്യമായി നിർവഹിക്കുമ്പോഴും, പള്ളിയറയിലെ ഏകാന്തതയിൽ റാണി സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയോട് തോറ്റുപോവുകയാണ്. ആത്മനിന്ദയുടെയും കുറ്റബോധത്തിന്റെയും ആ കനൽ റാണിയെ ആന്തരികമായി ദഹിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ ആത്മസംഘർഷത്തെ നോവലിസ്റ്റ് അങ്ങേയറ്റം കാവ്യാത്മകമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക:

“രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, അമൃതേത്ത് പോലും നിരസിച്ചുകൊണ്ട് പള്ളിമഞ്ചത്തിൽ ചമ്രംപടിഞ്ഞിരുന്ന റാണിയുടെ ഭാവം ഭയമാണോ, കുറ്റബോധമാണോ, അതോ അതിതീവ്രമായ ആത്മനിന്ദയാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ആർക്കും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. പിൻനിലാവുദിച്ച പള്ളിയറയിലേക്ക് ജനാലയിലൂടെ ഒഴുകി വന്ന കാറ്റ് കേരളവർമ്മയുടെ ആ നെടിയ വാളിനെ ചലിപ്പിച്ചു. നിലാവിന്റെ പ്രഭയിൽ ആ വാൾ ഒന്ന് തിളങ്ങിയപ്പോൾ, അത് റാണിയുടെ ഉള്ളിൽ അടക്കിവെച്ചിരുന്ന അനുഭൂതികളെ തകർത്തെറിഞ്ഞു. ഒരു പൗരുഷഭാരം ശരീരത്തിലേക്ക് പടരുന്നതുപോലെ റാണിക്ക് തോന്നി. ആ വാളിന്റെ ഓരോ ചലനവും റാണിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പുതിയ മുറിവുകൾ തീർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.”

ഭൗതികമായ അധികാരത്തിനുവേണ്ടി ആത്മീയമായ ശാന്തിയെ ബലികൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന ഭരണാധികാരിയുടെ ദുരന്തമാണ് ഇവിടെ നാം കാണുന്നത്. കൊല്ലപ്പെട്ട കേരളവർമ്മയേക്കാൾ, കൊലപാതകിയായ റാണി അനുഭവിക്കുന്ന മാനസികപീഡ നോവലിനെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുന്നു.

കാലത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പ്: സംഘർഷഭരിതമായ ഒരു ഇതിഹാസം

‘ഉമാനാട് വേണാട്’ എന്ന നോവൽ ആദ്യാവസാനം പാലിക്കുന്ന സൗന്ദര്യാത്മകമായ വികാസം ശ്രദ്ധേയമാണ്. കേവലം ചരിത്രസംഭവങ്ങളുടെ ഒരു ആവർത്തനമല്ല, മറിച്ച് അനുക്രമമായി വികസിച്ചുവരുന്ന ഒരപൂർവ്വ നോവൽ ശില്പമാണ് പ്രശാന്ത് മിത്രൻ ഇവിടെ പണിതെടുത്തിരിക്കുന്നത്. ചരിത്രരേഖകളിൽ പേരുള്ള വ്യക്തിത്വങ്ങൾക്കൊപ്പം, നോവലിസ്റ്റ് തന്റെ ഭാവനയിൽ നിന്നും വാർത്തെടുത്ത കല്പിത കഥാപാത്രങ്ങളും ഒരേപോലെ ജീവൻ തുടിക്കുന്നവരായി ഈ മണ്ണിൽ വിഹരിക്കുന്നു. ചരിത്രവും ഭാവനയും തമ്മിലുള്ള ഈ രസതന്ത്രം നോവലിന്റെ വായനാസുഖം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

അധികാരത്തിന്റെ ചതുരംഗക്കളത്തിൽ ഭരണകൂടവും പൗരോഹിത്യവും തമ്മിൽ നടന്ന നിരന്തരമായ വടംവലികൾ നോവലിലെ പ്രധാന പ്രമേയങ്ങളിലൊന്നാണ്. ക്ഷേത്ര ഭരണസമിതികളും രാജസഭയും തമ്മിലുള്ള അധികാരത്തർക്കങ്ങൾ വേണാടിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിച്ചുവെന്ന് നോവൽ വസ്തുനിഷ്ഠമായി വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, ഉപജാപങ്ങളുടെയും യുദ്ധങ്ങളുടെയും ആത്മസംഘർഷങ്ങളുടെയും കനൽവഴികളിലൂടെ കടന്നുപോയ വേണാടിന്റെ ഒരു സവിശേഷ കാലഘട്ടത്തെ പുനർസൃഷ്ടിക്കുകയാണ് പ്രശാന്ത് മിത്രൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഭാവനയുടെ നിറക്കൂട്ടുകൾ ചാലിക്കുമ്പോഴും ചരിത്രത്തോടുള്ള നീതി പുലർത്തുന്ന ഈ കൃതി, മലയാളത്തിലെ ചരിത്ര നോവൽ ശാഖയ്ക്ക് ലഭിച്ച അമൂല്യമായൊരു മുതൽക്കൂട്ടാണ് എന്ന് സംശയലേശമെന്യേ പറയാം.